تلاش برای گشودن مسیری نو روی برودپیک، کاری بود در راستای سنت چهل ساله ی گروه آرش که از سال 1348 تا کنون پیوسته در اندیشه ی اجرای کوه نوردی های نو بوده است. این حضور چهار دهه ای، به واقع جریانی فکری یا یک گرایش الگو وار را در جامعه ی کوه نوردی ایران پدید آورده است. در این جا شاید نیازی نباشد که به جزییات شکل دهنده ی این جریان و به ضعف های آن بپردازیم.

آرش، اگرچه مانند هر گروه کوه نوردی دیگر، همیشه برنامه های ساده و تکراری در آخر هفته ها و در فصل ها و در هر سال داشته است، اما هیچ گاه رویای دست یازیدن به کارهای بزرگ و نو را از دست نداده و در حد توان خود در راه تحقق بخشیدن به این گونه خیال ها گام برداشته است. برودپیک 88، دستاورد حاصل از درگیری های فکری و عملی سه نسل از کوه نوردانی بود که چنین فضایی را ساختند یا در آن بالیدند و یا در ابتدای کوه نوردی خود با آن روبرو شدند. اگر به ترکیب تیم توجه کنیم، نمایندگان هر سه نسل را می بینیم:مجید طوسی وکیومرث بابازاده از پایه گذاران گروه آرش و پرچم دار بسیاری از سنت های آرشی؛ رامین شجاعی ٬ حسین خوش چشم٬ سعید طوسی و افشین سعدی از نسلی که در دهه ی شصت در گروه پرورش یافتند و شوق اجرای کارهای سخت را همیشه با خود داشته اند؛ و آیدین بزرگی ٬ رضا کاظمی ٬ امید صافی و پوریا محمدی نوخاستگانی که بر پایه ی یکی دیگر از رگه های شخصیتی آرش، در نخستین برنامه ی جدی خود،پا به کارزاری بزرگ نهادند! در این میان، همایون بختیاری که از پرورش یافتگان نسل دوم آرش و شخصیتی با جایگاه در خور توجه در سازمان های رسمی کوه نوردی ایران و جهان است ، توانست نقش بایسته ی خود را در حمایت مادی و پشتیبانی رسمی تیم ایفا کند. روشن است که در بخش «حمایت رسمی»، اگر نظر مثبت آقای شعاعی ریاست محترم فدراسیون کوه نوردی،  به گروه ها و باشگاه ها و دیگر سازمان های مردم نهاد نبود، کار به این روانی پیش نمی رفت. عامل دیگری که به شکل گیری و اجرایی شدن برنامه ی برودپیک کمک کرد، تفکر استقلال جویانه ای بود که همیشه در آرش وجود داشته و به جای اتکا به یک منبع پیش فرض شده ی مالی، به جستجوی منابع متنوع می رود و با آمیزه ای از توان مالی شخصی، کمک های کوچک دوستانه، کمک های دریافتی از شرکت ها ، و همچنین کمک  های دولتی ، برنامه را به مرحله ی عمل می رساند.